Chester

حدود یک هفته گذشته و هنوز شوک و گنگی اوّلیه از بین نرفته. گاهی یادت میره. گاهی یاد attempt های ناموفّق خودت میافتی. یاد فازهای suicidal ت و همه چیز معنی خودش رو از دست میده. دو سه روز پیش توی دفترچهای نوشتم: I don’t miss anyone
نمیدونم چه معنیای داره. شاید گذر زمان. شاید اثرات bipolar. شاید فکرهای شبانه.
تا چند روز اوّل نمیتونستم آهنگهای LP رو گوش بدم. نه تنها گوش دادن، بلکه به عنوان زنگ و آلارم و غیره هم سنگینی میکردند.

گاهی یادت میرود. گاهی سعی میکنی که یادت برود.

پ.ن. بلاگفا ریدی... اون از پریدن یه سری از پستها.. این هم از پریدن قالب وبلاگ. به قول سارا، ریدم تو قبرت. :|